Między modą na dobro a codzienną dobrocią

„Dziwny jest ten świat…” Oczywiście „ludzi dobrej woli jest więcej”. Ale… tych ze złą wolą również nie brakuje. Analizując etyczność zachowania dzisiejszego społeczeństwa, trzeba wziąć pod uwagę konkretne motywacje i powody działania, często związane z różnego rodzaju trendami. Tzw. „moda na dobroczynność” to nie to samo, co „tradycja bycia dobrym człowiekiem”.

Coraz częściej spotykane jest zjawisko licytowania się, kto pomaga lepiej i czyja organizacja jest bardziej szlachetna. Współczesne czasy, naznaczone pośpiechem, nieuważnością, niecierpliwością oraz odwracaniem znaczeń pojęć i idei, przynoszą rozczarowanie i smutek w relacjach międzyludzkich. Ludzie czują, że coś tu nie gra, ale nie wiedzą, co z tym zrobić. Zagubienie, marazm i zniechęcenie napędzają spiralę lęków. Credo ludożercy: „Wierzę, że człowiek jest dobry” nabiera dziś zupełnie innego znaczenia.

Dodatkowo cywilizacja stale podsyca mechanizmy kompensacyjne. Człowiek, będąc wciąż człowiekiem, chce myśleć o sobie dobrze i wierzyć, że postępuje właściwie. Z jednej strony świat promuje wygodę, egoizm i hedonizm, z drugiej – lansuje tzw. dobroczynność okazjonalną. Modne są więc zbiórki, akcje, wyzwania. Raz do roku, w zaprogramowany sposób, można poczuć się dobrym człowiekiem: wrzucić pieniądze do puszki albo wziąć udział w szlachetnej licytacji. Czy to wystarczy, by być z siebie dumnym? Ale czy w ogóle o to chodzi?

W naszej społeczności żyje osoba, która swoim życiem odpowiada na te pytania przecząco. Pani Marlena Barylska-Gałkowska jest dobrym człowiekiem nie od święta, lecz przez cały rok – od lat. Pod koniec ubiegłego roku znalazła się w gronie osób nominowanych do 23. edycji Ogólnopolskiego Konkursu „Człowiek bez barier”. Została zaproszona do Warszawy na galę finałową jako jedna z 24 osób z całej Polski. Mimo różnych osiągnięć, profesji i osobistych historii, wszystkich nominowanych łączy aktywna postawa życiowa wobec innych ludzi. Są to często osoby z niepełnosprawnościami, zaangażowane w pomoc potrzebującym.

Pani Marlena zmaga się z afazją gnostyczno-akustyczną, spowodowaną uszkodzeniem mózgu po pęknięciu tętniaka. Jej sukces jest niewiarygodny: od osoby, która nagle nie mogła porozumieć się ze światem, pogrążonej w lęku, izolacji, depresji i autodestrukcji, do człowieka, który po kilkuletniej, uporczywej pracy, ogromnym wysiłku i wsparciu specjalistów powrócił do dobrego funkcjonowania.

Po wyjściu z kryzysu, mimo własnych ograniczeń, przez cały rok pomaga innym ludziom. Pokonując własne bariery, szukała sposobu na aktywne życie w społeczeństwie i jako neurologopeda podjęła się pomocy innym. Od kilku lat odwiedza chorych, przygotowuje drobne upominki, prowadzi terapie, poświęca swój czas, by być blisko osób potrzebujących wsparcia. Rozmawia, wysłuchuje, pomaga w wypełnianiu dokumentów i załatwianiu formalności urzędowych. Bycie z drugim człowiekiem, poświęcenie mu czasu, rozmowa czy zwykłe wysłuchanie chorego znaczą znacznie więcej niż jednorazowe wrzucenie pieniążka do puszki.

Pani Marlena otrzymała wiele pozytywnych rekomendacji od osób prywatnych i instytucji, które umożliwiły jej udział w konkursie. Samo wyróżnienie było dla niej najwyższą nagrodą i powodem do dumy. Transmisję z gali, która odbyła się 2 grudnia 2025 roku na Zamku Królewskim w Warszawie, można obejrzeć na YouTube.

Napisała o sobie – bez fałszywej skromności:
„Moje ograniczenia nie muszą mnie zatrzymywać. Chcę robić rzeczy wartościowe i być potrzebna innym. Wystarczy zacząć działać na co dzień, na swój sposób. W naszych okolicach jest wiele osób, które – tak jak ja – zmagają się z komunikacją werbalną, np. w chorobach takich jak afazja, dyzartria czy zespół Aspergera. Choroby neurologiczne mogą zdarzyć się każdemu. Mam cel: chcę pomagać osobom niepełnosprawnym, które przestały mówić z powodu chorób czy zaburzeń neurologicznych. Mam w sobie odwagę i poczucie odpowiedzialności za innych. My wszyscy chcemy żyć jak zdrowi ludzie, przełamując wszelkie bariery”.

Troska Pani Marleny, jej bezinteresowność bez potrzeby poklasku, naturalność i piękna dusza mówią wiele o jej wartości jako człowieka. Gdyby więcej ludzi podchodziło do pomocy drugiemu człowiekowi tak jak ona, słowa piosenki Czesława Niemena brzmiałyby dziś inaczej: „Piękny jest ten świat…”.

Tekst: Joanna Noremberg